Ayrılık Acısı ile Başa Çıkma

Kaybı olup da üzülmeyen var mı? Aslında doğduğunuz andan beri bir şeyleri kaybederek yetişkinliğe ulaşıyoruz. Bunların bazısı biz de çok yoğun duygu yaratıyor bazısını hiç umursamıyoruz.

Umursamadıklarımızın biz de zaten bir anlamı olmadığını biliyoruz. Veya anlamı olsa bile bazen umursamamanın nedeni kaybedilenin yerine başka bir şey koymak olabiliyor.

Peki ya koyamadıklarımız?

Onların kayıp duygusuyla yaşamak zor ama yine de mahkum değiliz. Ayrılık acısıyla, ayrılığın yoğun duygusuyla nasıl başa çıkarız; Öncelikle onu yaşayarak.

Canımız yanarken zaman çok yavaş geçer. Şöyle düşünün, eğlenceli bir düğünde geçirdiğiniz zaman ile elinizi sıcak suya soktuğunuz zamanın geçme hızı aynı değildir. Düğünde zaman nasıl geçti anlamazken elimiz sıcak sudayken saniyeleri sayarız ve iliklerimize kadar hissederiz. İşte ayrılıkta da böyle. Bitiş acısında zaman yavaş geçer. O zaman ilk kural acımızı ve yasımızı kabul etmekten geçiyor. Bir süre üzüleceğiz, şiş gözlerle işe gideceğiz, iştahımız kapanacak, midemiz hiçbir şey almayacak. Çünkü içimizde oturan öküz hiçbir şeye izin vermeyecek. Peki ne kadar süre? Bunu da biz tayin edeceğiz, belki bir hafta belki bir ay. Ömür boyu demeyin, yas ömür boyu tutulmaz.Tutuluyorsa altında detaylı bakılması gereken farklı dinamikler olabilir. Yası tutup, tamamlayıp önümüze bakmak istiyorsak bu süreyi tahmini olarak belirleyeceğiz.

Bir diğer şey, insanlara sürekli acınızı anlatmayın. Anlattıkça kötü duyguyu boşaltır rahatlarsınız.Bunu birazcık yapmak iyi olabilir ama sürekli yapmak sizi işe yaramayan bir kısır döngüye sokacaktır.

İnsanların sizden bıkma ihtimali de cabası.

Gerçeklik duygunuzu yitirmemeye çalışın. Bu ayrılık yaşandıysa demektir ki yolunda gitmeyen bir şeyler vardı, öğrenmeniz gereken,görmeniz gereken, hayattan almanız gereken bir ders vardı. Bunları görmezden gelerek her şey çok muhteşemdi neden böyle oldu duygusuna kapılmayın. Çünkü değildi.

Sürekli stalklayıp durmayın. Bunu yaptıkça zihniniz o kişi ile meşgul olur. Ve işinizi zorlaştırırsınız. Evet, bunun en başta zor olduğunu biliyorum o kişiyi merak ettiğinizi biliyorum ama olabildiğince az yapmaya çalışın. Ve kendinize şunu sorun; mezarlık ziyareti yaparak neyi görmeyi umuyorum?

Çivi çiviyi her zaman sökmeyebilir. Acınızı yaşamaktan kaçıp, başkalarını yara bandı olarak kullanmayın. Acıdan bir yere kadar kaçılır.

Son madde en önemlisi, onu bu yüzden en sona sakladım; Geçmiş kayıplar ve yarımlar.

Şu an yaşadığım ayrılık geçmişimdeki hangi ayrılığın tekrarı? Ben geçmişimde eksik kalan neyi bu ilişkide tamamlamak istedim? Ve tekrardan tamamlayamadığım için dibe vurdum?

Evet, umut etmeden yaşamak, “bitişi” kabullenmek ve bunları sorgulamak ne kadar zor öyle değil mi? Çünkü insan yine de umut etmek istiyor, hep iyi duygularda kalayım istiyor biliyorum. Buna rağmen, böyle hissetmek de sorun değil, hepimiz insanız ve bazen böyle şeyler olur şimdi kendi sırtınızı sıvazlama vakti.