İnsanlık Oyunun Son Perdesindeki 3 Karakter

İnsanlık oyunun son perdesinde 3 karakter ayakta kalabilmektedir. ‘’İnanç, umut ve sevgi.’’ Ama en önemlisi ‘’sevgi’’dir.

Hangimiz kendimizi bazen bir tiyatro ya da bir film sahnesinde gibi hissetmiyoruz ki? Her birimiz bizlere verilmiş senaryonun içerisinde ki rollerimizi oynamaya çalışıyoruz. Yeri geldiğinde kâh ağladığımız kâh güldüğümüz, bazen düşüncelere boğulduğumuz kısacası tüm duygu durumlarını yaşadığımız rolleri oynuyor gibiyiz.

Bu oyunda kazandığımız zamanlarda kaybettiğimiz zamanlarda olabiliyor. Ve her durum sonunda hayata karşı tecrübeler kazanmaya başlıyoruz. Kazandıklarımızla benliğimizi geliştiriyoruz. Bunlara duygularımızı nasıl kontrol ettiğimizden, nasıl konuştuğumuza, toplum içerisinde nasıl hareket ettiğimize kadar birçok örnek verebiliriz.

Bunlar dışında başta da bahsettiğim ‘’inanç, umut ve sevgiye’’ değinecek olursak oyun ne kadar sürse de kuşaklar boyu aktarılmış olsa da kazanan her zaman o olacak. Neden mi? Der dediğinizi duyuyorum. Biraz bundan bahsedecek olursak; bunlar insanlığın ilk zamanından bugüne ve bundan sonraki zamanlara da aktarılabilecek en önemli üç şeydir. Çünkü biz insanlar belli bir inanç sistemi içerisinde doğup bunu benimseyerek ya da kendimize göre şekillendirerek hayatımıza endeksliyoruz. Ve daha sonrasında da yaptığımız iş, arkadaşlık, duygusal ilişkiler, hayallerimiz daha aklımıza gelecek nice şeye inanarak hareket ediyoruz.

Birazda ‘’umut’’ yani güvenden bahsedelim. Her birimizin hayatında güven akla gelebilecek tüm ilişkilerimizde ki buna kendi benliğimizle olan ilişkimizde dâhil her zaman ön plandadır. Bir işe başlarken, biriyle arkadaşlık kurarken, duygusal bir şeyler hissettiğimizde vb. ve güven hissini kaybettiğimiz anda sanki oyunu kaybetmeye başlıyor gibi hissettiğimiz zamanlar olabilir. Böyle durumlarda da benliğimize dönüp olan biten her şeyi akıl süzgecimizden geçirerek tekrardan güvenimizi kazanabiliriz.

Ve en sonunda da ‘’sevgi’’ bizleri biz yapan en önemli duygu. Dönüp baktığımızda hangimiz sevgisiz oyunu sonuna kadar sürdürebiliriz ki. Çünkü rahmine düştüğümüz ilk andan beri sevgiyi tatmaya başlayan canlılarız. Ve bu süreç doğumdan sonrada biz insanlara atfedilen, öğretilen en önemli duygudur. Ki buna sadece biz insanlar değil doğadaki tüm canlıları da örnek gösterebiliriz. Çiçeğinden tutun da hayvanına kadar. Bazen illa ki olmuştur örneğin bir çiçeğinizi severek sulayıp da onunla ilgilendiğinizde çiçeklerinin daha güzel açtığını ve hızla büyüdüğünü görürsünüz. Ya da sokakta ki bir hayvanın başını sevdiğinde size karşılık olarak kuyruğunu salladığını ve ya bacaklarınızın etrafında dolaşarak size sevgisini gösterdiğine şahit olmuşsunuzdur. Ve sevgiyle alakalı bunun gibi nice örnek gösterebiliriz.

Son olarak sizlerin de hayat oyununda yanına kalan her daim ‘’inanç,umut’’ ve ‘’sevgi’’ olsun.

Hayal ettiklerinizi yaşadığınız bir hayat olması dileğiyle. Sevgiyle kalın.